W ramach kontraktu NFZ oferujemy Państwu konsultacje lekarza specjalisty rehabilitacji
Zapoznaj się z naszą ofertą
Centrum medyczno-rehabilitacyjne "NOVA-MEDIC"
Profesjonalizm poparty doświadczeniem
Zapisz się na wizytę

Elektromiografia (EMG) to badanie elektrofizjologiczne, którego celem jest ocena funkcji układu mięśniowego, a także obwodowego układu nerwowego.

Badanie EMG składa się z dwóch głównych części:

- badania przewodnictwa nerwowego (ENG),

- badania mięśni przy pomocy elektrody igłowej (EMG).

Elektromiografia jest pomocne w diagnostyce wielu chorób nerwowo-mięśniowych, ponieważ pozwala zlokalizować zmiany patologiczne w mięśniach oraz ustalić ich i charakter, a także określić dynamikę procesu chorobowego w badanym mięśniu. Badania te często uzupełniają się wzajemnie i często są niezbędne do ustalenia ostatecznego rozpoznania. ENG-czyli badanie szybkości przewodzenia w nerwach obwodowych , umożliwia ocenę maksymalnej szybkości przewodzenia w nerwach obwodowych. Średnia szybkość przewodzenia w nerwie obwodowym jest proporcjonalna do liczby prawidłowo zmielinizowanych włókien i do ich średnicy (średnia szybkość przewodzenia wynosi ok. 50-60 m/s ).

Badanie przeprowadza się za pośrednictwem płaskich elektrod przymocowanych do skóry ponad badanym mięśniem lub nerwem. Następnie stymuluje się nerw słabym bodźcem elektrycznym. Stosuje się prąd o niewielkim napięciu i natężeniu, całkowicie bezpieczny dla organizmu, bodźce trwają ułamek sekundy. Metoda ta pozwala ustalić, który nerw jest uszkodzony i gdzie jest miejsce uszkodzenia. Za pomocą neurografii można oznaczyć stopień uszkodzenia danego nerwu, a także określić, czy uszkodzeniu uległ akson czy też proces patologiczny dotyczy przede wszystkim osłonki mielinowej. Ma to istotne znaczenie w różnicowaniu neuropatii połączonych z demielinizacją (np. zespół Guillana-Barrego ), w którym szybkość przewodzenia jest znacznie spowolniała , z neuropatiami pierwotnie uszkadzającymi akson (polineuropatii alkoholowej, w przebiegu porfirii, zatrucia metalami, talem, arsenem).

Badanie ENG jest wykorzystywane do diagnostyki schorzeń neurogennych -polineuropatie i mononeuropatie, w tym szczególnie mononeuropatie z ucisku, np. zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni stępu, choroba neuronu ruchowego-stwardnienie zanikowe boczne -SLA ,uszkodzenie korzeniowe -radikulopatia,a także uszkodzenie splotów: barkowego i lędźwiowo-krzyżowego.

Badanie EMG ma podstawowe znaczenie w diagnostyce chorób mięśni, obwodowego układu nerwowego i rdzenia kręgowego. Badanie elektromiograficzne (EMG) umożliwia rejestrację i ocenę potencjałów czynnościowych mięśnia.

Badanie EMG wykonuje się za pomocą elektrod igłowych wkłuwanych do badanego mięśnia. Pojedynczy potencjał jest zwykle 2-3 fazowy. Przebieg badania można obserwować na monitorze i rejestrować w pamięci komputera. Rejestracja potencjałów czynnościowych odbywa się w 2 etapach :we wstępnym etapie badania ocenia się czynność mięśnia w spoczynku (czynność spoczynkową), a następnie rejestruje się czynność elektryczną mięśnia w trakcie skurczu. Ocenia się kształt potencjału ,czas jego trwania, amplitudę i liczbę faz.

Elektromiografia - wskazania i przeciwwskazania do wykonania badania

Przeciwwskazaniami do wykonania badania elektromiograficznego są wszczepiony elektryczny rozrusznik serca, elementy metalowe w sercu (np. sztuczna zastawka) lub w badanej okolicy ciała.

Przygotowanie do badania:

Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania, zaleca się jednak aby przed jego wykonaniem pacjent nie stosował kremów ani balsamów pielęgnujących skórę. Względnym przeciwwskazaniem do wykonania badania EMG jest przyjmowanie leków obniżających krzepliwość krwi (acenokumarol, heparyna). Należy uprzedzić wykonującego badanie o stosowaniu aspiryny, przewlekłych infekcjach oraz obecności rozrusznika serca.

Próba tężyczkowa

Badający zakłada na ramię opaskę uciskową (z aparatu do mierzenia ciśnienia) i wkłuwa elektrodę igłową w mięsień I międzykostny (między kciukiem i palcem wskazującym). Zaciśnięta opaska wywołuje czasowe niedokrwienie kończyny poniżej opaski a pacjent odczuwa drętwienie ręki. Po kilku minutach opaska zostaje zwolniona- wówczas pojawia się uczucia ciepła i zimna w tej kończynie. Następnie pacjent bardzo intensywne oddycha przez ok. 3 min (hiperwentyluje się). Obydwie te próby tj. niedokrwienie i hiperwentylacja, prowokują pojawienie się charakterystycznych wyładowań tężyczkowych u osób chorych na tężyczkę.

Próba miasteniczna

W przypadku próby stymulacyjnej (miastenicznej) określony nerw (dotyczy to najczęściej n. twarzowego lub łokciowego) stymuluje się seriami bodźców elektrycznych. Nerw twarzowy stymuluje się bodźcami o stałej, niskiej częstotliwości 3Hz, natomiast dla nerwu łokciowego są to różne częstotliwości od 2 do 50 Hz. Poszczególne serie bodźców są bardzo krótkie (kilka sekund).

Dolegliwości, które mogą skłaniać do wykonania badania EMG:

Drętwienia, mrowienia kończyn Zaburzenia czucia Bóle korzeniowe, inne bóle kończyn Kurcze mięśni, drżenia pęczkowe, zrywania mięśniowe Zanik mięśni Niedowład mięśni Nużliwość (męczliwość) mięśni

Schorzenia, w których diagnostyka elektromiograficzna ma kluczowe znaczenie:
  • Neuropatie, polineuropati,
  • Zespół cieśni nadgarstka,
  • Urazowe uszkodzenia nerwów obwodowych,
  • Uszkodzenie splotu barkowego,
  • Zespoły korzeniowe,
  • Uszkodzenia rogów przednich rdzenia kręgowego (SLA, SMA, poliomyelitis),
  • Miopatia,
  • Dystrofia mięśniowa,
  • Miotonia,
  • Dystrofia miotoniczna,
  • Miastenia,
  • Zespół miasteniczny,
  • Tężyczka.
Wartość diagnostyczna badania EMG
  • Różnicowanie procesów pierwotnie nerwowych od pierwotnie mięśniowych,
  • Różnicowanie poziomu uszkodzenia nerwu (komórka ruchowa na poziomie rdzenia, korzeń rdzeniowy, splot, pień nerwu),
  • Różnicowanie procesów ostrych i przewlekłyc,
  • Różnicowanie schorzeń demielinizacyjnych i aksonalnych nerwów obwodowych,
  • Ocena dynamiki procesu chorobowego,
  • Ocena wyników leczenia.

Co leczymy

Syndrom cieśni nadgarstka występuje kiedy nerw pośrodkowy (który przechodzi z przedramienia do powierzchni dłoniowej) zostaje przygnieciony na poziomie nadgarstka. Nerw ten przechodzi przez kostno-włóknisty kanał nadgarstka, w przypadku obrzęku lub zgrubieniu ścięgien tworzących kanał może wywołać ciasnotę nerwu. Pomocne w diagnozie może okazać się badanie EMG.

Więcej…